a

پس اي روح سبز باران در امتداد رگهاي خشكيده ام ببار.

باور كن كه با وجود تو زمستان بوي بهار ميدهد و با ياري دستان تو گلها نسيم روحبخش ياد تو را در وجودم زمزمه مي كنند. اي كاش مي تواتنستم اين مردم را به شهري از شهرهاي محبت مي بردم تا بدانند خورشيدشان كجاست و ياريم كنند.

در آخر اين كلمات شكسته بسته را كنار هم مي گذارم و اميدوارم  كه بتوانم ذره اي از بسيارت و اندكي از سرشارت را دارا باشم.

(فكر كنم شعر از مهدي سهيلي باشد.)